ای عشق!مگر مسخره ی دست توام؟

برای کسی مینویسم که هنوز نیامده است،و کسی نمیداند آیا او خواهد آمد؟

 

 

 

بِفْته به غَسَلخانه اُ هِیْکِلِ عِینِ عَنتِرِت

خدا الهی بشکِنه پاته ، بِزِنه کِمِرِت

الهی با دیویس شیشیت زیر تریلی بری و

قِشنگ بِتِله اُ دله پاک اَ خدا بی خِوِرِت

یادته وعده می دادی ال مُکنم بل مُکنم

خنجر بشن اُ وعده هات بِرِی اُ قلب کافِرِت

الهی که یِیْ روز خوش دیه بِرات پیدا نشه

الهی هر جا که میری سنگ بیریزه به رو سِرِت

الهی در به در بشی هیشکی دیه تونه نِخوا

الهی هیشکس نِباشه دیه بیا دِوْر و وِرِت

یِتّیم و یِسّیر بمانی وِیْلان و کوچه گرد بشی

دیه سراغِتم نیا ، اُ که ماخوایتِشْ ، دِلبِرِت

الهی که وَخْدی میری ماه عسل دریا چینین

طوفان بشه بیمیرینان بیا بشه ئی آخِرِت

الهی آتیش بیگیری میان خواب و بسوزی

الهی داغِت بمانه رو جیگِرِ برادِرِت

دلم ماخوا بری تو مَ حلوای شبِ هفْ بِپِزم

بِرِیْ جنازه ی تِلیدت بِرِیْ تِنِ خاک به سِرِت

الهی اُ که کرد تونه در به دره اُ غمزه هاش  

بیمیری و اُنم بشه یِیْ عمر قِشنگ دربه دِرِت

یا نه الهی که بِره قالت بیَله حسابی

نه که مِثِ مَ بمانه دیوانه و مُنتِظِرِت

مَ اهل نُرْفین نِبودم اما تو آدم نِبودی

یِیْ چیزیه میواس بگم بِسپُر اُنه به خاطِِرِت

خدا کنه نِمیری و هَیْ غُصه هات زیاد بشه

به روز مَ بینیشی و بیگیره اَ دنیا جِرِت

ایناره گفدَم بدانی چِقذ دِلُم خونه اَزِت

دلُم ماخوا بازم بگم اَ راسی لِشِّ خِوِرِت

نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1389| ساعت 19:57| توسط لیلا خلیلی خو| |

همه دانا

 

آخِرِ قِشَنگتِرین شَرای دنیاس هِمِدان

عِینِهو باغِ بهشتِ مینه رویاس هِمِدان

خاک دامنگیرشِ هیجای دنیا نِداره

قهرِمان پروِره خاکش،آره،اینجاس، هِمِدان

باوعلی،عِین القُضاة ،عَلِویان،بازم بگم؟

خاک پاک و طاهرِش مَرقِدِ باباس هِمِدان

اَ کوجاشْ بِراتْ بِگم اَ سنگِ شیر شِنَفْدی تو؟

یادگار هُنِر و تاریخِ ماداسْ هِمِدان

تِمامِ فیلسوفایِ دنیاره جَمِشْ بُکنی

یِیْ تاره موش نی میشه که همه داناسْ هِمِدان

اِصْفاهانیا می گَنْ نصفِ جاهانه اصفاهان

اَ هَمُ نِصْفِ جاهان کوجای تو؟ دوتاسْ هِمِدان

میان شئر ما هر چیزی بخوای پیدا میشه

معرفت، مردانگی،شئر وِفاهاسْ هِمِدان

میان محله های قِدیمیشْ عشق هَنو هَسْ

نه فقط اونجانا که وِرْدِ زِباناسْ هِمِدان

دنیاره گردیدِن و تایْ هِمِدان هیشْکی نِجُسْتْ

یِیْ کِلام میگم که شهر مردِ مرداسْ هِمِدان

دُرُسه که سرمای زِمِساناش گِدا کُشَن

وِلی خُب بهشتِ دنیا به باهاراس هِمِدان

یِِیْ مُشْگی اَ خاکِشه به کُلِ دنیا نی میدم

بِرِیْ مَ  یِیْ نِفَر عِیْنِ کُلِ دنیاسْ هِمِدان

نوشته شده در یکشنبه نوزدهم اردیبهشت 1389| ساعت 15:10| توسط لیلا خلیلی خو| |


قالب وبلاگ :: :: كدهای جاوا